Badania związane ze skutecznością terapii zaproponowanej przez Tomatisa prowadzone są od początku powstawania tej metody i wpływały na rozwój metody oraz na jej uskutecznianie. (Tomatis 1956, 1991, 1996). Rezultaty badań były poddawane ocenom, oraz podsumowaniom, a także tworzyły bazę do późniejszych metaanaliz : Stutt, 1983; Van Jaarsveld and Du Plessis, 1988 oraz Gilmor, 1995 CITATION Tim93 \l 1045 (Gilmor, 1999).

Stutt (1983, za: Pauley, 2007) dokonał przeglądu pięciu badań, które obejmowały grupę badawczą składającą się z dzieci w wieku przedszkolnym z opóźnieniami językowymi (Wilson i in., 1982), oraz z dzieci w wieku szkolnym z problemami w uczeniu się (Rourke, 1982; Gilmor, 1982; Roy, 1980; Roy, 1980 za: Sollier, 2005). Podsumowanie badań nie dało konkluzywnych wniosków ze względu na słabość metodologiczną, jednak z całą pewnością można zauważyć, że zaszły pozytywne zmiany u dzieci, które poddane były terapii audio-psycho- fonologicznej.

Van Jaarsveld oraz DuPlessis (1988, za: Sollier, 2005) dokonali przeglądu badań przeprowadzonych pomiędzy rokiem 1973 a 1983 na Uniwersytecie Potchefstroom w południowej Afryce. Badania dotyczyły lateralizacji (Van Wyk, 1974; Banderhorst, 1975); jąkania (Van Jaarsveld, 1973; 1974); lęku i depresji (Peche, 1975; Botes,1979; Du Plessis, 1982; Du Plessis and Van Jaarsveld, 1988); oraz głębokiego upośledzenia umysłowego (DeBruto, 1983).

Pomimo, że badacze naciskają na to, że wyniki badań nie mogą stanowić podstawy do wyciągania konkluzywnych wniosków ponieważ wystąpiły niedociągnięcia metodologioczne, jednak zauważają, że w każdym z badań zostały osiągnięte pozytywne rezultaty. Po porównaniu tych badań z innymi przeprowadzonymi w ówczesnych latach w Stanach Zjednoczonych oraz w Kanadzie (podsumowania dokonane przez: Stutt, 1988; Gilmor, 1999) stwierdzono istnienie pozytywnych efektów w następujących sferach: poprawa ogólnego przystosowania, redukcja lęku, polepszenie samokontroli, oraz samstanowienia, poprawa relacji interpersonalnych, oraz poprawa samodzielnego funkcjonowania .

W 1999 roku Gilmore (1999) przeprowadził meta analizę pięciu badań, które zajmowały się ewaluacją skuteczności metody Tomatisa (Gilmore, 1984; Gilmor and Mould, 1994; Kershner, 1990; Rourke, Russel,1983; Wilson, 1982, za: Gilmor, 1999). Badania te uwzględniały 231 dzieci.

W swojej analizie Gilmore stwierdził pozytywne rezultaty osiągane dzięki tej metodzie
w pięciu domenach: lingwistycznej, psychomotorycznej, osobowościowej, przystosowania społecznego, poznawczej, oraz słuchowej. Gilmore stwierdza, że żadne z tych badań branych pod uwagę osobno nie mogą być podstawą do wysuwania uogólnionych wniosków na cała populację, szczególnie ze względu na niewielka liczbę osób badanych, jednak podkreśla,” że biorąc pod uwagę kontekst, w którym badania były przeprowadzane, wyniki mogą być uznawane za takie, które wspierają tezę o skuteczności metody Tomatisa” (Gilmore, 1999, str.11).

Inne badania dotyczące metody Tomatisa przeprowadzane na świecie zostały umieszczone w tabeli poniżej.